Aşk İki Kişilik Yalnızlıktır

Ama bu yalnızlık soğuk değildir.Tam tersine, ruhun ısındığı yerdir.

İki insan kalabalıklardan çekilip kendi küçük alanını kurduğunda, dış dünya biraz uzağa düşer. Gürültü azalır. Zaman yavaşlar. Başkalarının bakışları, yorumları, beklentileri silikleşir. Geriye sadece iki kalp kalır.

İşte o an, yalnızlık başlar. Ama bu, üşüten bir yalnızlık değildir.

Bu, iki kişinin birbirine yaklaşırken kurduğu bilinçli bir mesafedir dünyaya karşı. Başkalarından izole olmak, herkesi dışarıda bırakmak… fakat bunu eksiklikten değil, istekle yapmak. Çünkü bazen insanın ruhu kalabalıkta değil, bir çift gözün içinde ısınır.

Aşk, iki kişinin aynı odada üşümemesi demektir. Dışarısı soğukken içeride bir sıcaklık oluşmasıdır.

Birlikte susarken içinin rahat etmesi, Omzuna baş koyduğunda bedeninden önce ruhunun gevşemesi, Yanında konuşmaya gerek duymadan iyi hissetmek…

İki kişilik yalnızlık, işte bu iç ısınmadır.

Herkes dışarıdayken içeride bir sıcaklık vardır. Birbirine dönük iki insanın kurduğu küçük bir ateş gibi. Büyük değil, gösterişli değil; ama yeterli. Başkasına ihtiyaç duymadan yeten bir sıcaklık.

Aşk bazen kalabalık bir hayatın içinde açılmış küçük, sıcak bir odadır. Kapısını kapattığında dünya susar. Ve o odada ruh üşümez.

İki kişilik yalnızlık; Dünyadan uzaklaşıp birbirinde ısınabilmektir.

#nordhusruhunuısıtır